De eerste courgette van het seizoen
Er zijn van die momenten waar ik ieder jaar weer naar uitkijk. De eerste rijpe tomaat. De eerste aardbei. En natuurlijk… de eerste courgette.
Ik maakte dan ook letterlijk een klein sprongetje toen ik de eerste courgette van dit seizoen kon oogsten. Zo’n eerste oogst blijft toch bijzonder. Het voelt alsof de zomer nu echt begonnen is.
Al moet ik eerlijk zeggen dat ik over een maand waarschijnlijk heel anders praat. Dan liggen de courgettes namelijk overal. Op het aanrecht, in de koelkast en worden ze uitgedeeld aan familie, vrienden en buren. Eén plant kan namelijk zomaar tientallen courgettes geven.
En toch raak ik ze eigenlijk nooit zat. Juist omdat je er zoveel verschillende dingen mee kunt maken.
Wat dacht je bijvoorbeeld van:
- courgettecake;
- courgettejam;
- krokante courgettechips;
- een heerlijke courgettesaus voor op de pizza.
Het blijft iedere keer weer leuk om te ontdekken hoeveel je eigenlijk uit één groente kunt halen. Alle recepten vind je natuurlijk uitgebreid terug in mijn boek Haal meer uit je moestuin. Want juist dát vind ik zo leuk: laten zien dat een moestuin veel verder gaat dan alleen groenten oogsten.
Samen lunchen tussen alles wat groeit
Sinds kort zijn we ook iets nieuws aan het uitproberen op de tuin. Bij onze vlechtworkshops verzorgen we namelijk een lunch. Eigenlijk begonnen we daar heel voorzichtig mee. Gewoon om eens te kijken of het bij ons past en of bezoekers het leuk vinden. En eerlijk? Wij genieten er misschien nog wel net zoveel van als onze gasten om het allemaal te bedenken en te maken.
Het is ontzettend gezellig om na een ochtend buiten bezig zijn samen aan tafel te schuiven.
Bas staat meestal in de keuken en maakt de lekkerste gerechten met alles wat op dat moment uit de tuin komt. Ik help waar ik kan 🙂
Het mooie van zo’n lunch vind ik dat mensen niet alleen zien hoe je groenten kunt kweken, maar ook meteen proeven wat je er allemaal mee kunt maken. Dat maakt het verhaal van de moestuin eigenlijk helemaal compleet.
We bieden komend seizoen de lunches ook al aan bij de moestuin masterclass ‘Moestuinieren van A tot Z’ die je kunt boeken en stiekem dromen we er al van om dit volgend jaar misschien ook bij andere workshops en cursussen aan te bieden.
Pesto van Oost-Indische kers
Sommige planten zijn zoveel veelzijdiger dan mensen denken.
Neem bijvoorbeeld de Oost-Indische kers. De meeste mensen kennen hem vanwege de vrolijke bloemen of gebruiken hem als eetbare garnering of als vangplant voor luizen. Maar wist je dat je ook van de bladeren een heerlijke pesto kunt maken?
En misschien is dat nog wel mijn favoriete manier om de plant te verwerken. Je plukt gewoon een deel van de bladeren en de plant groeit daarna vrolijk weer verder. Zo kun je er de hele zomer van blijven oogsten. Het is precies waar ik zo van houd: planten die mooi zijn, goed zijn voor insecten én waar je ook nog eens heerlijk van kunt eten.
De tuin blijft ons iedere dag verrassen
Het leuke aan een grote moestuin is dat je eigenlijk nooit precies weet wat je tegenkomt. Regelmatig loop ik ergens langs en denk ik ineens: “O ja… die had ik daar ook nog gezaaid!” Dat gebeurde de afgelopen weken ook met verschillende bloemen.
Tussen de groenten verschenen ineens overal kleurrijke bloeiers die ik maanden geleden zomaar uit de losse pols had gezaaid. Juist dat spontane vind ik misschien wel het leukste. Niet alles hoeft strak gepland te zijn. Soms mag de natuur je ook gewoon verrassen.
Bloemen die me aan mijn moeder doen denken
Tussen alle bloemen in de tuin staat één soort die ieder jaar weer iets met me doet. Het zijn bloemen die ook bloeiden in de tuin van mijn ouders, in het laatste jaar dat mijn moeder nog leefde. Ze vond ze prachtig. Ik weet nog goed hoe mooi ze erbij stonden en hoeveel ze ervan genoot.
Voordat de bloemen waren uitgebloeid heb ik heel veel zaden geoogst. Sindsdien zaai ik ze ieder jaar opnieuw uit. Niet omdat het moet, maar omdat het voelt alsof er daardoor ieder jaar weer een klein stukje van haar met ons meegroeit in de tuin.
Iedere keer wanneer ik deze bloemen zie bloeien, ben ik weer even terug op die plek. Alsof de tijd heel even stil blijft staan. Het zijn bijzondere momenten, maar ook momenten waarop ik haar ontzettend mis.
Rouw loopt gewoon met je mee
Op social media lijkt het misschien soms alsof alles hier alleen maar bestaat uit bloemen, oogsten, mooie zomerdagen en genieten van de tuin. En geloof me, dat doen we ook. Maar net als bij iedereen hoort ook verdriet gewoon bij het leven.
Er zijn momenten waarop de rouw me ineens weer volledig overvalt. Vaak juist wanneer het wat rustiger is. In de zomer, als er even meer ruimte ontstaat, of juist in de winter wanneer alles stil lijkt te staan. Dan kan één bloem, een bepaalde geur of een klein voorwerp me in één keer terugbrengen naar mijn moeder.
Alsof ze heel even weer dichtbij is. En tegelijkertijd voel ik dan des te meer hoeveel ik haar nog steeds mis.
Dat blijft moeilijk. Ook nu, ruim 4 jaar later. Soms kan dat gevoel me echt even verlammen. Niet voor lang, maar wel lang genoeg om weer even stil te staan bij alles wat was en alles wat ik haar nog zo graag had willen laten zien.
Juist daarom betekent deze tuin zoveel voor mij. Niet omdat verdriet hier verdwijnt, maar omdat er ruimte is voor alles wat ik voel. Tussen de bloemen, de vogels, de bijen en alles wat groeit, vind ik iedere keer weer een beetje rust.
Ik merk dat ik daar de laatste tijd steeds opener over wil zijn. Niet omdat ik medelijden wil, maar omdat rouw inmiddels gewoon onderdeel is van mijn leven. Het gaat nooit helemaal weg. Het verandert, maar het blijft met je meelopen.
En misschien herken jij dat ook wel. Misschien is er ook iemand die jij iedere dag mist. Dan hoop ik dat je weet dat je daarin niet alleen bent.
